Καταραχιάς: ανάβαση στην Κοιμωμένη της Ευρυτανίας
Την Κυριακή 7 Δεκέμβρη ο ΕΟΣ Καρδίτσας οργανώνει ανάβαση σ΄ ένα από τα βουνά των Αγράφων που είναι φυσικό και πολιτιστικό μνημείο. Βρίσκεται στα Βραγγιανά Ευρυτανίας και οι τρομερές του κορυφές να δεσπόζουν πάνω από την κοιλάδα του Αγραφιώτη. Το βουνό έχει δυο όψεις, η μια με κάθετες ορθοπλαγιές που φτάνουν στην κοίτη του ποταμού και η άλλη με ομαλά αλπικά λιβάδια κατεβαίνει μέχρι το διάσελο του Αγίου Νικολάου από όπου και θα ξεκινήσει η ανάβαση. Προτείνεται και για αρχάριους με καλή φυσική κατάσταση.


Η πρόβλεψη του καιρού για την ανάβαση είναι εξαιρετικά ευνοϊκή:

ΜΥΘΟΙ ΚΑΙ ΙΣΤΟΡΙΑ
Ο Καταραχιάς συνδέεται με τον μύθο της Κοιμωμένης των Αγράφων και με την αποτροπή της καταστροφής της ορεινής αυτής περιοχής από τα αιολικά «πάρκα».
Οι «Κοιμωμένες των Αγράφων»
Ο Μύθος λέει ότι στην εποχή της τουρκοκρατίας ήταν
μια μάνα με πέντε γιούς. Οι Οθωμανοί κατακτητές της
πήραν το δεύτερο και το τρίτο της παιδί που ήταν τα
πιο ρωμαλέα και άφησαν σ’ εκείνη το δεύτερο και τα
στερνοπαίδια. Τα δυο παιδιά δόθηκαν στο πολεμικό
σώμα των γενίτσαρων. Άμα τα παιδιά τούρκεψαν
τους έδωσαν και τούρκικα ονόματα. Το δεύτερο
παιδί, που ήταν και σημαδεμένος στο λαιμό, έλαβε το
όνομα Μπορλέρ (όπως και η ομώνυμη κορυφή), ο δε
τρίτος το όνομα Ασμάν (όπως ένα λιβάδι στους
πρόποδες του βουνού, που στην αρχαία περσική
γλώσσα σημαίνει ουρανός).
Η μάνα έχασε κάθε επαφή με τα
παιδιά της που απέκτησαν αξιώματα και έγιναν
μεγάλοι και τρανοί πασάδες. Η μοίρα το έφερε να
έρθουν στα Άγραφα για να πολεμήσουν τους
γκιαούρηδες που είχαν επαναστατήσει και να
εμπλακούν σε πόλεμο με τα άλλα αδέλφια τους χωρίς
να γνωρίζουν ποιοι είναι. Έχασαν όλα την ζωή τους
πάνω στα βουνά που φέρουν και τα ονόματά τους.
Όταν έμαθε τα κακά μαντάτα η μάνα και ποια ήταν
πραγματικά τα παλικάρια που πολέμησαν μεταξύ
τους, πήρε τα βουνά και τα ρουμάνια για να ψάξει τα
άψυχα κορμιά τους και να τα θάψει…
Από την ημέρα εκείνη τη χαροκαμένη μάνα δεν την
ματάδε κανείς στο χωριό. Κανείς ποτέ δεν έμαθε τι
απόγινε. Όμως αν κοιτάξεις από μακριά τα βουνά θα
δεις πως η κορυφογραμμή τους έχει το σχήμα μιας
ξαπλωμένης γυναίκας. Οι ντόπιοι πιστεύουν πως εκεί
ξάπλωσε η έρημη μάνα για να ξαποστάσει και δεν
ξανασηκώθηκε ποτέ.
Η Θεσσαλική και η Ευρυτανική Κοιμωμένη
Από τον Θεσσαλικό
κάμπο είναι ορατή μέχρι το Πήλιο και τον
Όλυμπο η μορφή μιας ξαπλωμένης γυναίκας που
σχηματίζουν οι ορεινοί όγκοι των
ανατολικών Αγράφων. Η κορυφογραμμή των Πέντε
Πύργων (2004μ.) αποτελεί το κεφάλι της, το Φλυτζάνι
(2017μ.) τα στήθη της και το Μπορλέρο (2017μ.) το
ανασηκωμένο γόνατό της. Πολλές οι φωτογραφίες
που απεικονίζουν το γεωλογικό αυτό σχηματισμό με
πιο χαρακτηριστικές αυτές που είναι τραβηγμένες από
την περιοχή της Καστανιάς.
Στα Επινιανά Ευρυτανίας μιλούν και εκεί για την ίδια
ιστορία δείχνοντας ένα βουνό απέναντι από το χωριό
που έχει την μορφή προσώπου γυναίκας. Αυτό είναι ο
Καταραχιάς (2002μ.), με την τρομερή του
κορυφογραμμή να
κρέμεται πάνω από την κοιλάδα του Αγραφιώτη. Και
από εδώ, την πλατεία του χωριού βγαίνουν
χαρακτηριστικές εικόνες της Ευρυτανικής Κοιμωμένης
που έχει τις πλάτες της ακουμπισμένες στην αδερφή
της, την Θεσσαλική.
Φαίνεται ήταν πολλές οι μανάδες που έκλαψαν τα
παιδιά τους στα δύσκολα χρόνια και η Φύση φρόντισε
να το αποτυπώσει.
Αυτές είναι οι Κοιμωμένες των Αγράφων…
Η ΤΡΑΓΩΔΙΑ ΤΗΣ ΝΙΑΛΑΣ, ΜΙΑ ΞΕΧΑΣΜΕΝΗ ΙΣΤΟΡΙΑ
Ο Καταραχιάς και τα αιολικά
Στο γειτονικό ιστορικό οροπέδιο της Νιάλας οι «επενδυτές» της δήθεν πράσινης ανάπτυξης είχαν σχεδιάσει να γεμίσουν τις τσέπες τους σε βάρος της φύσης καρφώνοντας ανεμογεννήτριες. Το τεράστιο αιολικό «πάρκο» επρόκειτο να διαλύσει τις κορυφογραμμές της Νιάλας και του Βοϊδολίβαδου, ένα γειτονικό οροπέδιο πάνω από τα Βραγγιανά. Ο αγώνας των κινημάτων και των φορέων που εναντιώθηκαν σ΄ αυτό το έγκλημα έφερε αποτέλεσμα και ο δικαστικός αγώνας ευοδώθηκε με μια δίκαιη απόφαση του ΣτΕ. Ένα από τα κύρια επιχειρήματα ήταν ο κίνδυνος αφανισμού των όρνεων που φωλιάζουν ακόμη τα καλοκαίρια στις απότομες βραχώδεις ορθοπλαγιές του Καταραχιά
Τα βουνά των Αγράφων στέκουν όπως πάντα — βουνά ελευθερίας, βουνά μύθων.
Κρατούν στις πλαγιές τους ιστορίες που ακούγονται στον άνεμο.
Όσο χτυπά η καρδιά μας για αυτά, κανείς δεν θα τα πειράξει.
Γιατί είναι η ρίζα μας — κι η ρίζα δεν ξεριζώνεται.

















