Επιλέξτε σελίδα
Φίλτρο
  • ΦΑΡΑΓΓΙ ΠΛΑΤΑΝΙ ΣΤΗ ΒΡΑΧΑ ΕΥΡΥΤΑΝΙΑΣ





    ΦΑΡΑΓΓΙ ΠΛΑΤΑΝΙ ΣΤΗ ΒΡΑΧΑ ΕΥΡΥΤΑΝΙΑΣ

    Τα τελευταία χρόνια ο νομός Ευρυτανίας καθιερώνεται ως προορισμός για τον υδάτινο πλούτο του και την τιμητική τους έχουν τα φαράγγια, τεχνικά ή όχι, με τα σπάνιας ομορφιάς γλυπτά, που σχηματίζουν τα βραχώδη τοιχώματά τους. Περισσότερα από δέκα τεχνικά φαράγγια, σχεδόν στο σύνολό τους έχουν εξερευνηθεί και ασφαλιστεί από τον Ελληνικό Σύλλογο Εξερεύνησης Φαραγγιών (Ε.Σ.Ε.Φ.), αριθμεί αυτή τη στιγμή η Ευρυτανία, διαφορετικού βαθμού δυσκολίας.

    Έτσι, τριήμερο του Δεκαπενταύγουστου ο Αντώνης και ο Παντελής βρέθηκαν, κυνηγημένοι από τον καύσωνα της πόλης, στον Ταυρωπό (Μέγδοβα) και συγκεκριμένα στο σημείο που χύνεται σε αυτόν το Μέγα Ρέμα, το οποίο ξεκινάει απ τη Φουρνά, κατεβαίνει από τον Κλειτσό, σε μία τοποθεσία απίστευτης φυσικής ομορφιάς. Στο Μέγα Ρέμα χύνεται και το φαράγγι Πλατάνι, σε ένα σημείο που το ποτάμι στενεύει απότομα. Από τότε ο Παντελής, μαγεμένος από το φυσικό κάλλος, προσπαθούσε να μας οργανώσει για να πάμε να διασχίσουμε το φαράγγι Πλατάνι.

    Τελικά στις επτά του πρωινού της 3 του Οκτώβρη, ο Αντώνης και ο γράφων, επιβιβαστήκαμε στο γνωστό χρυσαφίJimny και άρχισε η περιπέτεια, με την αναζήτηση καφέ στην πόλη. Ύστερα από 20 λεπτά και με τους ζεστούς καφέδες ανά χείρας, διασχίζαμε τις γραμμές με κατεύθυνση Καλλίθηρο, Ραχούλα, Αμάραντος, όπου και μας περίμενε ο Παντελής. Τακτοποιούμε τον εξοπλισμό στο αυτοκίνητο και σχεδιάζουμε στο χάρτη τη διαδρομή. Αποφασίζουμε να συνεχίσουμε από Αμάραντο προς Σαραντάπορο και Νεράιδα και στη συνέχεια από το δασικό δρόμο να φτάσουμε στο Σπίτι του Διαβάτη και από εκεί στον Κλειτσό. Η διαδρομή αυτή ήταν και η πιο σύντομη, αλλά και πάρα πολύ όμορφη. Έτσι παρακάμπτουμε τον ορεινό όγκο της Μάρτσας με υψόμετρο 1687 μέτρα πάνω από τη Νεράιδα και οδηγώντας σε βατό χωματόδρομο, ο οποίος σύντομα θα γίνει άσφαλτος (γιατί;), αφήνουμε το νομό Καρδίτσας και σε μισή ώρα φτάνουμε στο Σπίτι του Διαβάτη στο νομό Ευρυτανίας. Καταφύγια υπάρχουν πολλά, σπίτια του Διαβάτη όμως λίγα και όλα στην Ευρυτανία. Το μεγαλύτερο βρίσκεται στο σταυροδρόμι στα σύνορα των νομών Καρδίτσας και Ευρυτανίας. Κτίστηκε στις αρχές της δεκαετίας του 1960 μετά από δωρεά του Νικόλαου Φλωράκη, ξάδερφου του αείμνηστου Χαρίλαου Φλωράκη. Σκοπός του ήταν να βρίσκουν οι περαστικοί ένα καταφύγιο, ώστε να μπορούν να διανυκτερεύουν. Το Σπίτι του Διαβάτη έχει δωμάτια για ύπνο, σαλόνι με τζάκι, κουζίνα και μπάνιο. Δυστυχώς μετά το θάνατο του Νικολάου Φλωράκη τη δεκαετία του 1980 κανείς δεν φρόντισε να το διατηρήσει και έτσι άρχισε σιγά σιγά να ερημώνει και να διαλύεται. Πέρυσι με πρωτοβουλία της κοινότητας έγινε ανακαίνιση, αλλά από τότε παραμένει κλειδωμένο και άγνωστο το μέλλον του.

    Συνεχίζουμε στον δασικό δρόμο που κατηφορίζει και σε μισή ώρα περίπου φτάνουμε στο Κλειστό, που ουσιαστικά πρόκειται για κοινότητα η οποία αποτελείται από τρεις διαφορετικούς οικισμούς την Κορίτσα, τους Μουσχιάδες ή Μεσοχώρι και τον Πλάτανο. Από την κεντρική πλατεία του Μεσοχωρίου συνεχίζουμε το δρόμο νότια, προς Βράχα, ο οποίος σε λίγο γίνεται χωματόδρομος και αρκετά στενός, διασχίζει το Μέγα Ρέμα, που δυστυχώς στο σημείο αυτό έχει μετατραπεί σε σκουπιδότοπο και βγαίνουμε στον ασφαλτόδρομο που έρχεται από τη Φουρνά. Αρχικά το χωριό λεγόταν Φουρνάς, από το πρώτο κάτοικό του, που είχε φούρνο για να προμηθεύει τους περαστικούς εμπόρους. Είναι χαρακτηρισμένο ως παραδοσιακός οικισμός, αλλά η πρώτη εικόνα δεν το επιβεβαιώνει. Η Φουρνά όμως εντυπωσιάζει με την μακραίωνη και πλούσια ιστορία της. Ήταν χωριό πλούσιο και αποτελούσε μεγάλο οικονομικό, εμπορικό και πνευματικό κέντρο. Με το χωριό συνδέθηκε ο ιερομόναχος Διονύσιος, ο οποίος ίδρυσε τη Μονή Ζωοδόχου Πηγής το 1740. Εκεί ο Διονύσιος λειτούργησε σχολείο κοινών γραμμάτων και χάρη στο μεγάλο του γένους διδάσκαλο Θεοφάνη εξ Αγράφων, ο οποίος δίδαξε εκεί, εξελίχθηκε στην περίφημη Σχολή Αγράφων, από όπου βγήκαν σπουδαίοι πνευματικοί άνθρωποι, μεταξύ των οποίων ο Κοσμάς ο Αιτωλός. Το μοναστήρι και η σχολή καταστράφηκαν στις αρχές του 20ου αιώνα από καθίζηση του εδάφους και τα περισσότερα κειμήλια χάθηκαν. Κατά τη διάρκεια της Κατοχής οι ντόπιοι ακολούθησαν τους αντάρτες στα βουνά της περιοχής. Εδώ έγιναν και οι πρώτες αψιμαχίες μεταξύ ανταρτών και χωροφυλάκων το καλοκαίρι του 1946. Τον Ιανουάριο του 1947 στήθηκε το Αρχηγείο της Ευρυτανίας και τον Απρίλιο του ίδιου έτους έγινε στην περιοχή η πρώτη πολεμική σύγκρουση του Εμφυλίου. Η παρακμή ήρθε μετά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο και ότι γλίτωσε παραδόθηκε στον καταστροφικό σεισμό του 1966.

    Φτάνοντας στον ασφαλτόδρομο στρίβουμε δεξιά προς Βράχα και σε λιγότερο από ένα χιλιόμετρο συναντούμε πάνω σε αριστερή στροφή πέτρινο εικονοστάσι και σε άλλα εκατό μέτρα περίπου γέφυρα, όπου από κάτω περνάει το νερό του φαραγγιού. Ακριβώς απέναντι δεσπόζει ο κατακόρυφος όγκος της Τσούκας με 1361 μέτρα ύψος και αριστερά μας στην πλαγιά η Μονή της Βράχας (Μεταμόρφωση του Σωτήρα). Η Μονή ήταν ένα από τα σπουδαιότερα μοναστήρια των Ανατολικών Αγράφων και σήμερα έχει χαρακτηριστεί Ιστορικό Διατηρητέο Μνημείο. Κτίστηκε πιθανότατα πριν από τον 16ο αιώνα και ανακαινίστηκε το 1745. Οι βυζαντινές τοιχογραφίες της, μέσα και έξω από το ναό, θεωρούνται έργα των Γ. Γεωργίου και Γ. Αναγνώστου μαθητών του Διονυσίου εκ Φουρνά. Η Μονή Βράχας αποτέλεσε καταφύγιο των αγωνιστών κατά την τουρκοκρατία, οι μοναχοί της οποίας φρόντιζαν για τη σίτιση, τη μόρφωση και την περίθαλψη των κατοίκων της περιοχής. Το μοναστήρι σταμάτησε να λειτουργεί το 1833 και έπεσε σε πλήρη παρακμή. Μετά την ανακήρυξή του ως διατηρητέο μνημείο αναστηλώθηκε, έγιναν έργα συντήρησης στις τοιχογραφίες του και ξεκίνησε η ανοικοδόμηση κελιών. Σήμερα στη Μονή κατοικεί ένας μοναχός.

    Πίσω πάλι στο εικονοστάσι, αφήνουμε το αυτοκίνητό μας και ακολουθούμε μονοπάτι στη δεξιά όχθη του φαραγγιού, που ανηφορίζει μέσα στο δάσος και σε είκοσι λεπτά περίπου φτάνουμε στην είσοδο του. Εναλλακτικά μπορούμε να μπούμε από την αρχή μέσα στην κοίτη του φαραγγιού και να περπατήσουμε μέχρι το πρώτο ραπέλ. Το φαράγγι είναι πολύ εντυπωσιακό και στενό. Είναι μικρό σε μήκος και αρκετά κάθετο με συνολικά μόλις τέσσερα ραπέλ, με το μεγαλύτερα να μην ξεπερνάει τα 14 μέτρα. Το τελευταίο κατέβασμα είναι μια όμορφη τσουλήθρα ή άλμα περίπου 4 μέτρων και μετά από 5 λεπτά περπάτημα φτάνουμε στο πιο όμορφο και στενότερο σημείο του Μέγα Ρέματος με εντυπωσιακά και πανύψηλα βραχώδη τοιχώματα. Συνεχίζουμε δεξιά στο Μέγα Ρέμα, αντίθετα στη ροή του νερού και σε 5 λεπτά περίπου φθάνουμε στο σημείο όπου από την αριστερή όχθη εκβάλλουν 4-5 πηγές. Ακριβώς στην απέναντι πλαγιά θα δούμε μία σάρα (χαλιάς), όπου και θα ανεβούμε προσεκτικά από τη δεξιά πλευρά μέχρι να βγούμε σε ένα πλάτωμα, από το οποίο ξεκινάει και το μονοπάτι της επιστροφής, το οποίο και ακολουθούμε για να βγούμε στο σημείο που έχουμε αφήσει το αυτοκίνητό μας. Η διαδρομή από την έξοδο μέχρι το αυτοκίνητο είναι περίπου 30 με 40 λεπτά.

    Το φαράγγι είναι προσπελάσιμο όλες τις εποχές του έτους και μια ομάδα τεσσάρων ατόμων θα το διασχίσει σε λιγότερο από μία ώρα. Δεν παρουσιάζει τεχνικές δυσκολίες και αξίζει να το επισκεφθούμε, αν βρεθούμε στην περιοχή. Ο Γ. Ανδρέου το περιγράφει στο βιβλίο 50CanyonsincentralGreece στη σελίδα 238, χωρίς όμως να αναφέρει πότε το διάσχισε. Ομάδα του Ελληνικού Ορειβατικού Συλλόγου Καρδίτσας (Ε.Ο.Σ.Κ.) και του Ε.Σ.Ε.Φ. αποτελούμενη από τους Ευτύχιο Ευτυχιάδη, Παντελή Μανώλη και Αντώνη Παπαδάκο το βελτίωσαν στις 03/10/2010 σύμφωνα με τα γαλλικά πρότυπα ασφάλισης. Όταν λίγες μέρες μετά ο Παντελής «ανέβασε» φωτογραφίες από το φαράγγι στοFacebook, ο φίλος Γιώργος Μάγκας από τη Βράχα του ζήτησε να σβήσει το όνομα Πλατάνι και να το λέει φαράγγι Τσούκας, όπως το γνωρίζουν οι κάτοικοι της περιοχής.

    Κείμενο, φωτογραφίες : Ε. Ευτυχιάδης, Ε.Σ.Ε.Φ.

    Φωτογραφίες : Π. Μανώλης, Ε.Ο.Σ. Καρδίτσας.

    Επιμέλεια κειμένου : Α. Δημητριάδη, Ε.Σ.Ε.Φ.

    Πληροφορίες : 6977252105 και 6973695595.

  • Κοινή Θεσσαλική ανάβαση στην Καράβα των Αγράφων





    Ο θεσμός την
    κοινών Θεσσαλικών αναβάσεων ξεκίνησε πριν από τρία χρόνια
    και είναι μία αφορμή για τη σύσφιξη των σχέσεων μεταξύ των ορειβατικών συλλόγων
    και την εδραίωση των συνεργασιών σε πολλούς τομείς.
    Προγραμματίζονται
    τέσσερις τέτοιες κάθε χρόνο, οι οποίες γίνονται εναλλάξ σε κάθε νομό της
    Θεσσαλίας και οργανώνονται από τους τοπικούς ορειβατικούς συλλόγους.






    Την Κυριακή 19
    Μάρτη ήταν προγραμματισμένη η πρώτη κοινή δράση για φέτος, με διοργανωτή τον
    Ελληνικό
    Ορειβατικό
    Σύλλογο Καρδίτσας (ΕΟΣΚ), και το πρόγραμμα έλεγε ανάβαση στην πιο ψηλή κορυφή
    των Θεσσαλικών Αγράφων, στην ξακουστή Καράβα στα 2184 μέτρα υψόμετρο.  







    Λίγοι παραπάνω από διακόσιοι (200) ορειβάτες και πεζοπόροι από
    όλη τη Θεσσαλία ανταποκρίθηκαν στο κάλεσμα του ΕΟΣΚ και βρέθηκαν στο ραντεβού
    μας που ήταν στο διάσελο ‘’Άγιος Νικόλαος’’ στην περιοχή της Αργιθέας. Εκεί αφήνουμε
    τα αυτοκίνητα και τα λεωφορεία,
    βγαίνουν οι καθιερωμένες φωτογραφίες καιαρχίζει η
    πεζοπορία.




    Η διαδρομή είναι περίπου 10
    χιλιόμετρα, είναι πολύ καλά σηματοδοτημένη από τον ΕΟΣΚ με κόκκινο κύκλο σε
    κίτρινο φόντο με κωδικό «Α1».
    Καλή η ποιότητα του χιονιού, που
    δεν είναι ούτε παγωμένο ούτε βουλιάζει πολύ, προσφέροντας ασφάλεια στην κίνησή
    της ομάδας.




    Μια ανθρώπινη αλυσίδα σχηματίζεται στο μονοπάτι προσφέροντας
    ένα πολύχρωμο θέαμα, όπου μαζί με το λευκό φόντο του
    χιονιού δημιουργούν ένα  υπέροχο σκηνικό.
    Είναι μια εικόνα πανέμορφη που αν δεν την ζήσεις δεν μπορείς από καμία
    φωτογραφία να την νοιώσεις.




    Μετά από δυο ώρες οι πρώτοι φτάνουν στην αλπική λίμνη
    ‘’Λούτσα’’ στα 1900 μέτρα υψόμετρο, η οποία δεν φαίνεται ότι υπάρχει, γιατί
    στην παγωμένη της επιφάνεια έχει πέσει φρέσκο χιόνι και την κάνει ‘’αόρατη’’
    και ακολουθούν και οι υπόλοιποι.




    Εκεί γίνεται ένα μεγάλο διάλειμμα, δοκιμάζοντας και τα
    Καρδιτσιώτκα λουκούμια που κουβάλησαν ως εδώ τα μέλη του ΕΟΣΚ και η πολυπληθής
    ομάδα χωρίζεται στα τέσσερα. Οι μισοί και πλέον συνεχίζουν για την κορυφή,
    κάποιοι παραμένουν στην λίμνη, αρκετοί γυρίζουν πίσω και μερικοί ανεβαίνουν
    στην απέναντι κορυφή στο Κουλκουτσάρι.




    Η προσπάθεια δικαιώνεται για όσους συνεχίζουν μέχρι τις κορυφές
    με το θέαμα των πανέμορφων ολόλευκων κορυφών  που ζώνουν τον ορίζοντα. Το
    ανοιχτό πλάτωμα γεμίζει από κόσμο χαρούμενο και μετά από μια σύντομη ξενάγηση
    των κορυφών που
    που φαίνονται
    όσο φτάνει το μάτι
    και τις απαραίτητες βέβαια φωτογραφίες, ακολουθεί
    ο εύκολος δρόμος της κατάβασης, όπου αρκετοί
    όπου αρκετοί χρησιμοποίησαν την απολαυστική μέθοδο της τσουλήθρας,
    ανανεώνοντας έτσι το επόμενο Θεσσαλικό ραντεβού μας.




    Περισσότερες πληροφορίες για τη δράση του ΕΟΣΚ στα τηλ:
    6973695595 – 6974110853, στο http://eoskarditsas.blogspot.com/ και στο
    https://www.facebook.com/eoskarditsas και για ηλεκτρονική επικοινωνία στο
    e-mail:eoskarditsas@yahoo.gr




     




     




     















































































































































  • Κοινή Θεσσαλική ανάβαση στην Καράβα των Αγράφων











    Την επόμενη Κυριακή 19 Μάρτη, σε συνεργασία με όλους τους ορειβατικούς
    συλλόγους της Θεσσαλίας θα κάνουμε την πρώτη κοινή Θεσσαλική ανάβαση για το
    2017.             



    Την
    ευθύνη για την διοργάνωση την έχει ο Ελληνικός Ορειβατικός Σύλλογος Καρδίτσας
    (ΕΟΣΚ)


    Το πρόγραμμα διαμορφώνεται ως εξής:






    Αναχώρηση
    στις 7 το πρωί της Κυριακής με λεωφορείο.




    8.00 με 8.30
    συγκέντρωση στο διάσελο Άγιος Νικόλαος στα 1500 μέτρα.




    8.30
    εκκίνηση της πεζοπορίας, σε πολύ καλά σηματοδοτημένο από τον ΕΟΣΚ μονοπάτι, με
    τον κωδικό Α1, σε εύκολη πεζοπορική διαδρομή (περίπου δυο ώρες) μέχρι την
    αλπική λίμνη Λούτσα στα 1900 μέτρα.




    Σύντομη
    στάση για ξεκούραση και φωτογραφίες στη λίμνη και συνεχίζουμε σε έντονη
    ανηφορική διαδρομή για 45 λεπτά περίπου, μέχρι την κορυφή Καράβα ή Σχιζοκάραβο
    στα 1984 μέτρα.(Εννοείται ότι όσοι δεν θέλουν να ανέβουν στην κορυφή, μπορούν
    να περιμένουν στην λίμνη)




    13.00
    περίπου (θα εξαρτηθεί και από τις καιρικές συνθήκες) έναρξη κατάβασης για τον
    Άγιο Νικόλαο.




    Η διαδρομή
    θα έχει αρκετό χιόνι (τις τελευταίες μέρες έριξε και φρέσκο) γι αυτό είναι
    απαραίτητα ορειβατικά μποτάκια και γκέτες.




    Για την
    ανάβαση στην κορυφή, αν το χιόνι είναι παγωμένο, είναι πιθανόν να χρειαστούν
    κραμπόν και πιολέ (γι αυτό καλό είναι όσοι έχουμε να τα πάρουμε μαζί μας)




    Για
    πληροφορίες και δηλώσεις συμμετοχής στα τηλέφωνα 6973695595 Παντελής Μανώλης
    και 6945108464 Αλέκος Ζαχαρής.




     





     

  • Χειμερινή εξόρμηση του ΕΟΣΚ στα Βαρδούσια


    Ο Ελληνικός Ορειβατικός
    Σύλλογος Καρδίτσας πραγματοποίησε τριήμερη εξόρμηση στα Βαρδούσια, το
    έβδομο σε υψόμετρο βουνό της Ελλάδας με την κορυφή του «Κόρακας» να
    υψώνεται στα 2495 μέτρα.


    Σαν
    προορισμός για χειμερινές ορειβατικές αναβάσεις διατηρεί τα πρωτεία
    χάρη στα δυο οργανωμένα καταφύγιά του που βρίσκονται στα 2000 μέτρα
    υψόμετρο και στο ψυχρό μικροκλίμα που διατηρεί χάρη στις πολλές ψηλές
    κορυφές του πάνω από τα 200 μέτρα.


    Τα Βαρδούσια είναι ο συνηθέστερος τόπος διεξαγωγής μαθημάτων των σχολών βουνού.Έτσι και ο ΕΟΣΚ επέλεξε σαν βάση το φιλόξενο καταφύγιο του Πεζοπορικού Ομίλου Αθηνών για την διαμονή της πολυάριθμης ομάδας.Πραγματοποιήθηκαν
    μαθήματα χειμερινής ορειβασίας για τους αρχάριους και ακολούθησαν κατά
    την διάρκεια της τριήμερης διαμονής αναβάσεις στην κορυφή από τρεις
    ομάδες, από τις οποίες οι δυο κατάφεραν πολύ απαιτητικές διασχίσεις από
    το καταφύγιο μέχρι το χωριό Αθανάσιος Διάκος μέσω της κορυφής.



     




     



     



     



     



     



     



     



     



     



     



     



     



     



     



     



     



     



     



     



     



     



     



     



     



     



     




     



     



     






  • Ο ΕΟΣΚ στην κορυφή Μπουντούρα την νότιας Πίνδου






    Ο
    ΕΟΣΚ στην κορυφή Μπουντούρα την
    νότιας Πίνδου






    Ο θεσμός την
    Κοινών Θεσσαλικών Αναβάσεων διανύει μόλις τον
    δεύτερο χρόνο του και είναι μία αφορμή
    για τη σύσφιξη των σχέσεων μεταξύ των ορειβατικών συλλόγων και την εδραίωση των
    συνεργασιών σε πολλούς τομείς.
    Προσφέρουν ακόμη την δυνατότητα γνωριμίας
    νέων ορειβατικών διαδρομών που στη συνέχεια προστίθενται στα προγράμματα των
    συλλόγων. Προγραμματίζονται τέσσερις τέτοιες κάθε χρόνο, οι οποίες γίνονται
    εναλλάξ σε κάθε νομό της Θεσσαλίας και οργανώνονται από τους τοπικούς
    ορειβατικούς συλλόγους.






    Την Κυριακή
    20 Μάρτη ήταν προγραμματισμένη η πρώτη τέτοια ανάβαση για φέτος, με διοργανωτές τους ορειβατικούς
    συλλόγους των Τρικάλων ΣΠΟΡΤ, ΟΠΟΠ και ΟΛ Καλαμπάκας και το πρόγραμμα έλεγε,
    ανάβαση στην κορυφή Μπουντούρα (υψόμετρο 2074 μ.)  






    Εκατόν σαράντα ορειβάτες και πεζοπόροι από όλη τη Θεσσαλία
    ανταποκριθήκαμε στο κάλεσμα των φίλων
    μας από τα Τρίκαλα και βρεθήκαμε την Κυριακή το πρωί στο Περτούλι να πεζοπορήσουμε όλοι μαζί.
    Εκεί και
    ο Ελληνικός
    Ορειβατικός
    Σύλλογος Καρδίτσας (ΕΟΣΚ), πιστός στο ραντεβού του, με 25 μέλη και φίλους του.




    Ο καιρός
    σύμμαχος μας αυτή την διαφορετική Κυριακή, αφού από την έντονη χιονόπτωσης των
    προηγούμενων ημερών ξημέρωσε μια πεντακάθαρη και ηλιόλουστη μέρα.






    Ένα ζεστό
    τσάι για καλωσόρισμα από τους φίλους μας του ΣΠΟΡ Τρικάλων και ξεκινάμε την
    πορεία στο ελατόδασος. Αρκετά ανηφορική στην αρχή, μέχρι να συναντήσουμε τον
    δασικό δρόμο. Εδώ βρίσκουμε τα πρώτα χιόνια, που γίνονται περισσότερα όσο
    αναβαίνουμε. Ο χωματόδρομος κυκλώνει την πλαγιά και μας αναγκάζει σε
    παρακάμψεις όπου μπορούμε.






    Μετά από
    μιας ώρας βάδισμα φτάνουμε στο διάσελο κάτω από τις γυμνές κατάφορτες από χιόνι
    πλαγιές. Το συγκρότημα της Νεράιδας είναι μια προέκταση της Τριγγίας, από την
    οποία χωρίζεται με ένα διάσελο στη θέση «Γκολέμη» και έχει αρκετές ψηλές
    κορυφές όπως η Τσούμα (2055 μ) το Χαλικόβουνο (2144 μ) και η Κάλτσα (2062 μ).






    Καλή η
    ποιότητα του χιονιού, που δεν είναι ούτε παγωμένο ούτε βουλιάζει πολύ
    προσφέροντας ασφάλεια στην κίνησή μας. Μια ανθρώπινη αλυσίδα σχηματίζεται, ο
    ένας πίσω από τον άλλον ώστε να ανοίγονται πατήματα και να διευκολύνεται η
    πορεία μας. Είναι μια εικόνα πανέμορφη που αν δεν την ζήσεις δεν μπορείς από
    καμία φωτογραφία να την νοιώσεις. Το πλήθος των ανθρώπων, τα ρούχα τα πολύχρωμα
    – αντίθεση στις λευκές πλαγιές, τα μπατόν που καρφώνονται στο χιόνι, ο ήχος που
    κάνουν τα άρβυλα σπάζοντας την λευκή κρούστα. Όταν η κλίση μεγαλώνει, η αλυσίδα
    σταματά, ανασυντάσσεται και πάλι προχωρά.






    Βαδίζουμε
    έτσι μέχρι την κορυφογραμμή όπου τα δύσκολα τελειώνουν και η προσπάθεια
    δικαιώνεται με το θέαμα των πανέμορφων ολόλευκων κορυφών  που ζώνουν τον
    ορίζοντα. Είναι μια έκπληξη για όποιον δεν ξανανέβηκε μέχρι εδώ, μια εικόνα που
    θα σημαδεύει την ανάμνηση της κορυφής. Το ανοιχτό πλάτωμα της κορυφής γεμίζει
    από κόσμο χαρούμενο και μετά από μια σύντομη ξενάγηση των κορυφών που βλέπουμε
    όσο φτάνει το μάτι μας και τις απαραίτητες βέβαια φωτογραφίες, παίρνουμε τον
    εύκολο δρόμο του γυρισμού, ανανεώνοντας το επόμενο Θεσσαλικό ραντεβού μας για
    τον Ιούνη στο Πήλιο.
















































  • Εξόρμηση στην λίμνη Πλαστήρα από τον ΕΟΣΚ και την ΛΕΦΚΚ






    Εξόρμηση στην λίμνη
    Πλαστήρα από τον Ορειβατικό Σύλλογο και την Λέσχη Φωτογραφίας




    Την Κυριακή 6 Μάρτη, Ο Ελληνικός Ορειβατικός Σύλλογος
    Καρδίτσας (ΕΟΣΚ) σε συνεργασία με την Λέσχη Φωτογραφίας και Κινηματογράφου
    Καρδίτσας (ΛΕΦΚΚ), συμμετείχαν σε μια κοινή εξόρμηση, σε μια εύκολη πεζοπορική
    διαδρομή με φωτογραφικό ενδιαφέρον, στη λίμνη Πλαστήρα.




    Η εκκίνηση έγινε από το Μοσχάτο, πεζοπορήσαμε σε πολύ όμορφο
    μονοπάτι, σηματοδοτημένο εξαιρετικά από τον ΕΟΣΚ, μέχρι που φτάσαμε στο λιβάδι
    Χαλικάκι, στη συνέχεια ανεβήκαμε στην χαμηλή κορυφή Κοκοριάκος, κατεβήκαμε στο
    Τσαρδάκι και στις όχθες της λίμνης και συνεχίσαμε την κατάβαση, από το μονοπάτι
    του ''σκοτωμένου'', φτάνοντας πάλι στο Μοσχάτο.




    Επόμενη δραστηριότητα του ΕΟΣΚ είναι την Κυριακή 20 Μάρτη,
    όπου θα γίνει κοινή ανάβαση, από όλους τους ορειβατικούς συλλόγους της Θεσσαλίας,
    στην κορυφή Μπουντούρα (2074μέτρα) του ορεινού συγκροτήματος της Νεράιδας στη
    νότια Πίνδο.


























































  • Μικρή διάσχιση των Αγράφων από τον ΕΟΣΚ






    Άγιος Νικόλαος - Καζάρμα - Προφ. Ηλίας - Φυλακτή




     




        















     




     








     







    Την
    Κυριακή 28 Φλεβάρη, πραγματοποιήθηκε μία ακόμη πεζοπορική διαδρομή από τον
    Ελληνικό Ορειβατικό Σύλλογο Καρδίτσας (ΕΟΣΚ). Αφετηρία το αθλητικό πάρκο όπου
    μας περίμενε το ναυλωμένο για την εξόρμηση λεωφορείο. Τριάντα (30) και πλέον
    άτομα, μέλη και φίλοι του Συλλόγου, έδωσαν το παρόν και συμμετείχαν στην
    τελευταία για τον μήνα δράση που περιλάμβανε μια μικρή διάσχιση των Αγράφων και
    συγκεκριμένα τη διαδρομή Άγιος Νικόλαος – Καζάρμα – Φυλακτή. Ο δρόμος δύσκολος
    και μακρύς έως τον Άγιο Νικόλαο, διάρκειας 1,5 ώρας περίπου, αλλά κανείς δεν
    έχασε το κέφι και τη διάθεσή του και βέβαια αυτό ήταν μόνο η αρχή......






        Αποβιβαζόμαστε,
    ελέγχουμε τον εξοπλισμό μας, παίρνουμε οδηγίες από τους συντονιστές και
    ξεκινάμε! Η συνεχής ανάβαση από το διάσελο του Αγίου Νικολάου πάνω από το Βλάσι
    δεν μας επιτρέπει να πιάσουμε γρήγορο ρυθμό και ακολουθούμε το μονοπάτι για την
    Καζάρμα. Οι κορυφές Καράβα, Τύμπανος, Καραβούλα, Ντελιδίμι, Βουτσικάκι μας
    περιτριγυρίζουν. Η λίμνη Πλαστήρα είναι στα ''πόδια''
    μας αλλά η χαμηλή νέφωση δεν μας αφήνει να την θαυμάσουμε!
    Το
    χιόνι δυστυχώς είναι λιγοστό και μόνο εκεί που δεν το βλέπει ο ήλιος.
    Ανηφορίζουμε και άλλο μέχρι που φτάνουμε στο πέτρινο πυροφυλάκιο στην κορυφή
    Καζάρμα των Αγράφων σε υψόμετρο 1977 μέτρα. Τα σημάδια εγκατάλειψης έντονα.
    Κρίμα … Μία ματιά στον ορίζοντα και η θέα σου κόβει την ανάσα! Ευτυχώς βρήκαμε
    καταφύγιο από τον δυνατό και παγωμένο αέρα που φυσά διαρκώς. Ξεκούραση για νερό
    και σνακ, απαραίτητες αναμνηστικές φωτογραφίες, ανάκτηση δυνάμεων και
    συνεχίζουμε.




        
    Επόμενος σταθμός της διάσχισης είναι η κορυφή Κουφόλογγος (Τσουγκρί η
    Καυκί για τους ντόπιους). Δύσβατη διαδρομή την οποία δυσκολεύει ακόμη
    περισσότερο το πετρώδες έδαφος και σε κάποια σημεία το υγρό χώμα. Ο καιρός όμως
    δεν μας κάνει το χατίρι. Η χαμηλή νέφωση που επικρατεί, δεν μας επιτρέπει να ανέβουμε
    και αποφασίζουμε τελικά να τραβερσάρουμε, παρακάμπτοντας το βουνό. Μετά από μία
    ώρα περπάτημα, μπαίνουμε στο ελατόδασος. Η βλάστηση αρκετά πυκνή αλλά το
    εξαιρετικά καλά χαραγμένο και σηματοδοτημένο μονοπάτι (Β14) δεν είναι δυνατό να
    το χάσει κανείς. Κατηφορίζουμε ήδη προς την Φυλακτή και την γαλήνη της φύσης
    διακόπτει ο ήχος της καμπάνας χτυπημένη από τους συνοδοιπόρους μας ο κύριος
    όγκος των οποίων έχει συγκεντρωθεί στο πολύ όμορφο ξέφωτο – περιβάλλοντα χώρο
    από το ξωκλήσι του Προφήτη Ηλία Φυλακτής.




        Σύντομη
    ανάπαυλα και ξεκινάμε για την τελική κατάβαση. Η ημέρα κλείνει με την
    καθιερωμένη «σύναξη» των συμμετεχόντων σε ταβέρνα του χωριού , όπου κουρασμένοι
    αλλά ευχαριστημένοι, κάνουμε τον απολογισμό.




        



  • Ο ΕΟΣΚ στον Όλυμπο







    Ένας διακαής
    πόθος για όλους τους ορειβάτες, είναι να διανυκτερεύσουν τον χειμώνα στο
    ‘’οροπέδιο των Μουσών’’ στον Όλυμπο. Μέχρι πριν λίγα χρόνια αυτό το εγχείρημα ήταν
    πολύ δύσκολο και επικίνδυνο,  μιας και
    χωρίς την λειτουργία ενός ορειβατικού καταφυγίου, όσοι τολμηροί  το επιχειρούσαν ήταν εκτεθειμένοι στις
    αντίξοες και συχνά ακραίες καιρικές συνθήκες που επικρατούν στο οροπέδιο.






    Εδώ και λίγα
    χρόνια όμως ο Μιχάλης Στύλλας, ένας από τους σπουδαιότερους Έλληνες ορειβάτες,
    που το 2004 ήταν τους εννέα συμμετέχοντες στην αποστολή που κατέκτησε την
    ψηλότερη κορυφή του κόσμου, το Έβερεστ, πήρε την μεγάλη απόφαση. Να αφήσει
    παράμερα τα σχέδιά του για ακαδημαϊκή καριέρα στη Γεωλογία, και να αναλάβει
    διαχειριστής στο καταφύγιο “Χ. Κάκκαλος” που βρίσκεται σε υψόμετρο 2.648
    μέτρων. Από τότε τα πράγματα έγιναν ευκολότερα, σε συνδυασμό και με την
    λειτουργία του ορειβατικού καταφυγίου στην ‘’Πετρόστρουγγα’’. 




    Έτσι το
    προηγούμενο τριήμερο, μιας και ακυρώθηκε η προγραμματισμένη ανάβαση στην
    Αστράκα, λόγω ασθένειας του διαχειριστή του εκεί καταφυγίου, τέσσερεις φίλοι,
    μέλη του ΕΟΣΚ (Αποστόλης, Βασίλης Αντώνης και Παντελής) αποφασίζουμε να
    επιχειρήσουμε ανάβαση στο  ‘’οροπέδιο των
    Μουσών’’ στον Όλυμπο, με στόχο βέβαια και την κορυφή του τον Μύτικα 2917μ.






    Αναχώρηση το
    Σάββατο το πρωί στις 6 από Καρδίτσα, με προορισμό το Λιτόχωρο, στάση για καφέ
    και πρωινό στον φημισμένο φούρνο της πλατείας και συνεχίζουμε για την
    Γκορτσιά (1150μ), αφετηρία της
    πεζοπορίας. Ζωνόμαστε τα βαριά σακίδια μας, μιας και κουβαλάμε και σκηνές και
    χειμερινό εξοπλισμό, και ξεκινάμε. Περνάμε το οροπέδιο ‘’Μπάρμπα’’ όπου αρχίζει
    και το λιγοστό χιόνι και μετά από τέσσερις ώρες περίπου κάτω από ελαφριά
    χιονόπτωση στο μεγαλύτερο μέρος της πορείας, φτάνουμε στο καταφύγιο της
    ‘’Πετρόστρουγγας’’ όπου μας υποδέχεται ο Νεκτάριος ένας από τους διαχειριστές
    του από την Ελληνική Ομάδα Διάσωσης.  Μετά από μια υπέροχη ζεστή χορτόσουπα και
    ξεκούραση κάνουμε επανεκτίμηση της κατάστασης, μιας και ο στόχος ήταν να
    συνεχίσουμε μέχρι το οροπέδιο , αποφασίζουμε να μην συνεχίσουμε για σήμερα, και
    ορθά όπως αποδείχτηκε γιατί, θα ήταν ριψοκίνδυνο να συνεχίσουμε μιας και  ο καιρός άρχισε να χαλάει και η ώρα είχε
    περάσει και θα μας έβρισκε η νύχτα στο δρόμο.






    Το πρωινό
    της Κυριακής μας βρίσκει έτοιμους να συνεχίσουμε, αφήνουμε το καταφύγιο και
    ανηφορίζουμε. Σε λίγο αφήνουμε το καλοκαιρινό μονοπάτι, εκτιμώντας ότι θα έχει
    πολύ χιόνι, και κόβουμε δρόμο από την ράχη Ντερέκι. Ανεβαίνοντας την κορυφή Μάντρες και αφήνοντας
    αριστερά μας το Ανάθεμα προσεγγίζουμε σχετικά εύκολα την κορυφή Σκούρτα (2476μ), φορώντας τις
    χιονορακέτες μας και το πολύ χιόνι αρχίζει να μας δυσκολεύει.. Περνάμε με πολύ
    προσοχή τον επικίνδυνο ‘’Λαιμό’’ φορώντας τα κραμπόν μας για μεγαλύτερη ασφάλεια,
     αφού εδώ το χιόνι κοντά στην κόψη
    αρχίζει να γίνεται παγωμένο και φτάνουμε
    στο πέρασμα του Γιόσου. Φοράμε τα μπωντριέ μας, ασφαλιζόμαστε στο σταθερό
    συρματόσχοινο που υπάρχει εκεί για βοήθεια, περνάμε ένας –ένας το πέρασμα και
    βγαίνουμε επιτέλους στο οροπέδιο. Μετά από μια ώρα πεζοπορία μέσα στην
    πυκνή ομίχλη και στο πολύ χιόνι και με οδηγούς τους σιδερένιους πασσάλους φτάνουμε
    επιτέλους στο μικρό και φιλόξενο ορειβατικό καταφύγιο “Χ. Κάκκαλος” στα 2648
    μέτρα, γεμάτο και από άλλους ‘’τρελούς’’ ορειβάτες. Φαγητό, κρασί και ξεκούραση
    για το υπόλοιπο της μέρας, ενώ έξω μαίνονταν η κακοκαιρία, ελπίζοντας σε μια
    αυριανή καλύτερη μέρα!






    Την Δευτέρα ο
    στόχος ήταν να ξυπνήσουμε πολύ πρωί και αν ήταν καλός ο καιρός να επιχειρήσουμε ανάβαση στον Μύτικα. Δεν
    χρειάστηκε όμως να ελέγξουμε τον καιρό, μιας και όλο το βράδυ ακούγαμε τον
    δαιμονισμένο αέρα να φυσάει και να δημιουργεί χιονοθύελλα. Παίρνουμε πρωινό  με ανάμικτα συναισθήματα, αφού ήταν ορατός ο
    κίνδυνος να μείνουμε για μια ακόμη μέρα στο καταφύγιο αν συνεχιζόταν έτσι ο
    καιρός και θα ήταν εξαιρετικά επικίνδυνο να επιχειρήσεις την κατάβαση με
    τέτοιες συνθήκες. Ήμασταν όμως τυχεροί αφού κατά τις 9 αρχίζει να κοπάζει ο
    αέρας και να ανοίγει  λίγο ο καιρός και
    αρχίζουμε τις ετοιμασίες για την κατάβαση. Φεύγει πρώτα μία ομάδα, μετά
    ακολουθούμε εμείς και μετά οι άλλες δυο ομάδες φυσικά με επικοινωνία μεταξύ μας
    μέσω ασυρμάτων.






    Ακολουθούμε
    την ίδια τακτική όπως και στην ανάβαση, και με συχνές αλλαγές μεταξύ
    χιοναρακέτας και κραμπόν όπου χρειάζεται, φτάνουμε στο καταφύγιο της
    ‘’Πετρόστρουγγας’’.  Νωρίτερα βρίσκουμε 
    τον Μιχάλη Στύλλα να ανεβαίνει με τα ορειβατικά σκι, ο οποίος μετά από λίγο γύρισε και αυτός, γιατί ο καιρός άρχισε ήδη να ξανακλείνει.
    Σύντομη στάση στο καταφύγιο και συνεχίζουμε την κατάβαση φτάνοντας στο σημείο
    εκκίνησης, στην Γκορτσιά, ακριβώς την ώρα που αρχίζει να νυχτώνει,
     φορτωμένοι με κούραση αλλά και με ωραίες
    εικόνες και μια ψυχική ανάταση που μόνο το βουνό μπορεί να σου δώσει.




  • ΡΑΧΟΥΛΑ – ΠΑΛΙΟΖΟΓΛΩΠΙ









    (ΡΑΧΟΥΛΑ) ΖΩΓΛΟΠΙ –
    ΠΑΛΙΟΖΟΓΛΩΠΙ ΜΕ ΤΟΝ Ε.Ο.Σ.Κ.

    Με σύμμαχο τον
    καλό καιρό, μετά από έναν παρατεταμένο και αρκετά ψυχρό φετινό χειμώνα,
    πραγματοποιήθηκε την Κυριακή 18 Μαρτίου, η προγραμματισμένη δραστηριότητα του
    Ορειβατικού Συλλόγου Καρδίτσας (ΕΟΣΚ), στη διαδρομή Ραχούλα – Παλαιοζωγλόπι. Η συμμετοχή του κόσμου ξεπέρασε κάθε
    προηγούμενη και έτσι περίπου εξήντα μέλη και φίλοι του Ορειβατικού κάθε
    ηλικίας, από τεσσάρων έως και εξήντα τεσσάρων ετών, συναντήθηκαν στο πρωινό
    ραντεβού της Κυριακής στην πλατεία Πλαστήρα
    Η διαδρομή
    ξεκινάει μέσα από τη Ραχούλα, που υπήρξε έδρα του δήμου Ιτάμου από το 1883 μέχρι και το 1912. Η Ραχούλα απέχει
    από την Καρδίτσα 17 χλμ.
    Και βρίσκεται σε υψόμετρο 350
    μέτρων. Στην τελευταία απογραφή ο πληθυσμός του χωριού
    ανέρχονταν σε περίπου 600 κατοίκους. Κατά τους πρώτους χριστιανικούς αιώνες
    ιδρύθηκε το Παλιοζωγλόπι σε υψόμετρο 600-750 μέτρα. Όπως προκύπτει
    από επιστολή του Ευγένιου Γιαννούλη του Αιτωλού (1681), το Παλιοζωγλόπι εκείνη
    την εποχή καταστράφηκε ολοσχερώς, πιθανότατα από ληστές, ενώ πρέπει να κάηκε
    και δεύτερη φορά από τους τούρκους, κατά την ελληνική επανάσταση (1823). Το
    Ζωγλόπι εγκαταστάθηκε στη σημερινή του θέση τη δεκαετία 1840-1850 και το χωριό
    μετονομάστηκε σε Ραχούλα το 1928.
    Η διαδρομή από τη
    Ραχούλα στο Παλιοζωγλόπι και στη συνέχεια στον Αη Λιά είναι μαγευτική και
    ακολουθεί στο μεγαλύτερο τμήμα της τις όχθες του ποταμού Καράμπαλη, που έχει
    τις πηγές του στον Ίταμο και χύνεται στον Πηνειό. Το τοπίο εναλλάσσεται από τη
    ζώνη των θαμνόφυτων (ρείκια, κουμαριές, φιλίκια), τις βελανιδιές, τις καστανιές
    και παραπάνω μέχρι τον Ίταμο τα βαθυπράσινα έλατα. Ξεκινάμε μέσα από τη
    Ραχούλα, λίγο πριν τα τελευταία σπίτια του χωρίου και ακολουθούμε κατηφορικό
    τσιμεντόδρομο, που γρήγορα γίνεται χωματόδρομος, διασχίζουμε με τσιμεντένια
    γέφυρα το ποτάμι και ανηφορίζουμε ήπια, έχοντας τη ροή του ποταμού στα αριστερά μας. Μετά από είκοσι λεπτά
    πορείας αφήνουμε τον χωματόδρομο και ακολουθούμε το μονοπάτι που κατηφορίζει
    αριστερά προς το ποτάμι και συναντάμε το παλιό μονοπάτι, που σύνδεε το
    Παλιοζωγλόπι με το Ζωγλόπι. Το μονοπάτι διατηρείται, δυστυχώς σε πολύ λίγα
    σημεία, στην αρχική του πλακόστρωτη μορφή και τραβερσάρει ομαλά στη δεξιά όχθη
    του ποταμού. Σε δύο σημεία του κόβεται από τη σημερινή χάραξη του ασφαλτόδρομου
    και λίγο πιο πάνω, στην περιοχή «Χτίσματα», περνάει απέναντι από το ποτάμι πάνω
    από ένα μονότοξο πέτρινο γεφύρι, που χρονολογείται από την εποχή του Αλή Πασά
    και συνεχίζει στην αριστερή όχθη μέχρι την εκκλησία της Αγίας Παρασκευής. Στη
    συνέχεια ακολουθούμε αγροτικό δρόμο και σε δέκα πέντε λεπτά φτάνουμε μέσα στον
    οικισμό Παλιοζωγλόπι. Από τον οικισμό και μετά από άλλα δέκα λεπτά πορείας
    καταλήγουμε στον Προφήτη Ηλία, εκεί όπου βρίσκεται και ο τάφος του Χαρίλαου
    Φλωράκη, ιστορικού ηγέτη της Αριστεράς. Το συνολικό μήκος της διαδρομής είναι
    περίπου 7,5
    χιλιόμετρα και ένας πεζοπόρος με μέτρια φυσική κατάσταση
    θα χρειαστεί περίπου 2-2,5 ώρες. Στην Αγία Παρασκευή, στο Παλιοζωγλόπι και στον
    Άη Λιά υπάρχει νερό και μόνο σε δύο τρία σημεία χρειάζεται λίγη προσοχή λόγω
    κατολισθήσεων. Διαδρομή χωρίς ιδιαίτερες τεχνικές δυσκολίες, πολύ κοντά στην
    Καρδίτσα, σε χαμηλό υψόμετρο, η οποία προτείνεται για κάθε εποχή του έτους και
    για κάθε ηλικία.
    Η επόμενη προγραμματισμένη δραστηριότητα
    του Ε.Ο.Σ.Κ. είναι στις 24-25 Μαρτίου ανάβαση στην Κακαρδίτσα (η ψηλότερη
    κορυφή των Τζουμέρκων) από το Γαδρίκι Τρικάλων, πληροφορίες στο τηλέφωνο
    6974110853 και στο στέκι του συλλόγου κάθε Πέμπτη 20.00΄με 22.00΄ , που βρίσκεται
    Αντιμάχου 3, δίπλα στο θερινό κινηματογράφο.
  • στον πολύπαθο Γράμμο: Αετομηλίτσα, Περήφανο (2446μ.), Πάνω Αρένα (2196μ.)



    Όλοι περιμένουν το τριήμερο της Αποκριάς για να ξεκουραστούν, να χαλαρώσουν να διασκεδάσουν. Εμείς στον ΕΟΣΚ το περιμέναμε για ένα ακόμη λόγο. Το πρόγραμμα του Συλλόγου έγραφε : 25-26-27 Φεβρουαρίου- Γράμμος. Η εξόρμηση που περιμέναμε και προγραμματίζαμε καιρό. Οι περισσότεροι προσπαθούσαν να τα βολέψουν με δουλειές, οικογένειες, υποχρεώσεις για να καταφέρουν να έρθουν.

    κοιλάδα ποταμού Σαραντάπορου

    1η μέρα, Παρασκευή

    Τελικά οι μέρες πέρασαν, οι συμμετοχές κλείστηκαν. Εννέα άτομα τελικά. Έγιναν οι απαραίτητες συνεννοήσεις, συγκεντρώθηκε το κατάλληλο υλικό και βεβαιωθήκαμε ότι όλοι είχαν τον απαραίτητο εξοπλισμό για χειμερινό βουνό και μια μέρα νωρίτερα ξεκινήσαμε, την Παρασκευή 24 Φλεβάρη. Δυστυχώς ο πρόεδρος του Συλλόγου μας και ένας εκ των συντονιστών της δραστηριότητας, ο Παντελής Μανώλης, την τελευταία στιγμή ακύρωσε λόγω έκτακτου προβλήματος. Στο χειμερινό βουνό οι συμμετοχές είναι περιορισμένες κυρίως λόγο έλλειψης εξοπλισμού και λιγότερο της δυσκολίας των εγχειρημάτων, αφού οι διαδρομές είναι συνήθως έτσι επιλεγμένες που να υπάρχει δυνατότητα εν μέρει να ακολουθήσουν πιο πολλοί. Οι συμμετέχοντες τελικά ήταν : Βάιος Παππάς, συντονιστής αποστολής, Αντώνης Παπαδάκος, Λαέρτης Ντεντές,Αποστόλης Παντελής, Μιχάλης Γκαραγκάνης, Ευτύχιος Ευτυχιάδης, Αντωνέλα Δημητριάδη και Αντιγόνη Ευτυχιάδη.

    Έτσι ξεκινήσαμε με χαρά και ανυπομονησία για τον Γράμμο, τις εσχατιές της Πίνδου. Αυτό το άγριο βουνό που η αναφορά του και μόνο, προκαλεί έντονη συναισθηματική φόρτιση σε κάθε Έλληνα, ανεξαρτήτου πολιτικής αποχρώσεως, λόγω του Εμφυλίου. Η διαδρομή μεγάλη κοντά στα 280 χιλιόμετρα. Τρίκαλα- Παναγιά και από εκεί με την Εγνατία στα Γιάννενα. Από εκεί πήραμε τον δρόμο για Κακκαβιά – Κόνιτσα- Κοζάνη. Η διαδρομή πανέμορφη. Περάσαμε την Κόνιτσα και τον Αώο και ανηφορίσαμε βόρεια για τον Σαραντάπορο. Η διαδρομή μας παράλληλη με το ποτάμι. Μπήκαμε σιγά- σιγά στο Γράμμο και συναντούσαμε τα θρυλικά Μαστοροχώρια. Περάσαμε σε απόσταση αναπνοής από την Πυρσόγιαννη την «πρωτεύουσά» τους. Μετά την Θεοτόκο στρίψαμε για Αετομηλίτσα (Ντέντσικο), τον προορισμό μας. Τον πιο ορεινό οικισμό της Ελλάδος σε υψόμετρο περίπου 1,500 μέτρων, στην καρδιά του Γράμμου. Μετά από 17 χιλιόμετρα και ένα δρόμο με αρκετό χιόνι, πάγο και δύσκολα σημεία, φτάσαμε στο χωριό και στο καταφύγιο. Ο υπεύθυνος τους καταφυγίου μας είπε ότι το χωριό ήταν αποκλεισμένο για σχεδόν 1,5 μήνα και μόλις πριν από λίγες μέρες κατάφεραν τα μηχανήματα να ανοίξουν το δρόμο και να ανεβεί και αυτός να ετοιμάσει το καταφύγιο. Μόλις περάσαμε την πόρτα του καταφυγίου, μια ανακοίνωση της Διεύθυνσης Μηχανικού του ΓΕΣ για την εκκαθάριση παλιών ναρκοπεδίων στην περιοχή, μας θύμισε τα αιματηρά γεγονότα που διαδραματίστηκαν στην περιοχή, αλλά και τους κινδύνους που ελλοχεύουν ακόμα. Τακτοποιηθήκαμε στο καταφύγιο για ξεκούραση και φαγητό, το πλούσιο τραπέζι που ετοίμασαν όπως και τις υπόλοιπες ημέρες οι υπεύθυνοι του καταφυγίου Θόδωρας και Χρύσα (ένα υπέροχο και φιλόξενο ζευγάρι) μας έδωσε τις δυνάμεις για την επομένη.



    η Αετομηλίτσα χιονισμένη



    Η ΑΕΤΟΜΗΛΙΤΣΑ

    «Η Αετομηλίτσα (παλιά Δέντσικο - Ντένισκο, Γαλαταριά είναι βλαχοχώρι του νομού Ιωαννίνων, στην επαρχία Κονίτσης, σκαρφαλωμένο στις νότιες πλαγιές του Γράμμου. Είναι το βορειότερο χωριό του νομού στα Αλβανικά σύνορα, και βρίσκεται σε υψόμετρο 1380-1490 μέτρων. Το όνομα Ντένισκο είναι σλάβικο και σημαίνει προσήλιο, που δηλώνει και το γεωγραφικό προσανατολισμό του χωριού. Τη δεκαετία του 1928μετονομάστηκε σε Αετομηλίτσα (Αετός και Μηλιά) Είναι καθαρά κτηνοτροφικό χωριό και κατοικείται μόνο το καλοκαίρι, ενώ το χειμώνα οι οικογένειες των κτηνοτρόφων κατεβαίνουν με τα κοπάδια τους κυρίως σε νομούς της Θεσσαλίας και Μακεδονίας. Οι διαδρομές που προσφέρει μέσα σε δάση ή η θέα πάνω σε κορυφογραμμές είναι πόλος έλξης για μεγάλο αριθμό ορειβατών που καταφθάνουν σε κάθε εποχή του χρόνου, ακόμα και το χειμώνα.
    Η Αετομηλίτσα άρχισε πάλι να αποκτά το παραδοσιακό της χρώμα, καθώς επανήλθαν τα καλντερίμια, οι πλακόστρωτες πλατείες και τα πέτρινα τοιχία. Στο χωριό λειτουργούν τους καλοκαιρινούς μήνες δύο ταβέρνες και ένα καφέ μπαρ, που βρίσκονται στην πλατεία. Το πνευματικό κέντρο του χωριού κοσμεί την είσοδο της πλατείας, ενώ η δημιουργία του καταφυγίου συνέβαλλε στην ουσιαστική ανάπτυξη του χωριού, καθώς λειτουργεί όλο τον χρόνο και φιλοξενεί πλήθος επισκεπτών. Παλιό κεφαλοχώρι, είχε γνωρίσει άνθιση τον 18ο, τον 19ο και τις αρχές του 20ου αιώνα. Οικονομικά αυτοδύναμο εκείνη την εποχή είχε γύρω στα 40.000 αιγοπρόβατα, ενώ οι αγωγιάτες και οι έμποροι του χωριού έφταναν μέχρι τον
    Αυλώνα της Βορείου Ηπείρου ή τη Νιγρίτα των Σερρών και διακινούσαν προς τα εκεί τα προϊόντα τους. Μεγάλες όμως ήταν και οι δοκιμασίες που γνώρισε το Ντένισκο ακόμη και μετά την απελευθέρωση απ' τους Τούρκους. Πρωταγωνίστησε κατά την εποχή του1930 στην εξόντωση των κλεφτών που λυμαίνονταν την περιοχή. Αργότερα, χτυπήθηκε από τον Ελληνοϊταλικό Πόλεμο, αλλά κυριολεκτικά διαλύθηκε με τον εμφύλιο πόλεμο. Πραγματοποιήθηκαν σφοδρές μάχες, αφού στο χωριό υπήρχε η Κυβέρνηση του βουνού και το αρχηγείο του δημοκρατικού στρατού, υπό τον Μάρκο Βαφειάδη. Οχυρά (πυροβολεία) και οι θέσεις των εγκαταστάσεων (Νοσοκομεία, πεδία βολής, μονοπάτια κλπ.) διασώζονται ακόμη και σήμερα.


    Μετά το 1950, οι Αετομηλιτσιώτες βρέθηκαν διασκορπισμένοι σε όλα τα κράτη, κυρίως δε της Ανατολικής Ευρώπης, απ’ όπου και άρχισαν να επιστρέφουν πολύ αργότερα. Παράλληλα, τοα χωριό επηρεάστηκε αρνητικά και από το φαινόμενο της αστυφιλίας, με αποτέλεσμα να κινδυνεύσει από ερήμωση μέχρι και τη δεκαετία του '70. Εκείνη την εποχή αριθμούσε 70 σπίτια, αφού δεν έμεινε τίποτα απ’ τα παλιά αρχοντικά ενώ στα 50.000 στρέμματα λιβαδιών έχουν μείνει κάπου 8-10 χιλιάδες αιγοπρόβατα. Οι Αετομηλιτσιώτες σήμερα είναι διασκορπισμένοι σε όλη την Ελλάδα. Με την ίδρυση συλλόγων στη Θεσσαλονίκη και στη Λάρισα και κυρίως χάρη στην αγάπη των Αετομηλιτσιωτών το χωριό ξαναζωντάνεψε, με αποτέλεσμα να αριθμεί σήμερα εκατοντάδες σπίτια και οικογένειες. Επίσης, η κτηνοτροφία βρίσκεται σε συνεχή άνοδο, με παραγωγή ντόπιων προϊόντων της Αετομηλίτσας, όπως τυριά (με πρώτο το μανούρι), τα αγνά και νόστιμα κρέατα, και τσάι του βουνού. Οι Αετομηλιτσιώτες επιστρέφουν πλέον έστω και σαν παραθεριστές στον τόπο τους και κάθε καλοκαίρι το χωριό είναι γεμάτο ζωή. Πλήθος παιδιών δημιουργούν το πιο αισιόδοξο κλίμα για το μέλλον αυτού του τόπου και αποτελούν τον πιο ισχυρό θεματοφύλακα της ιστορικής συνέχειας της Αετομηλίτσας. (πηγή ΒΙΚΙΠΑΙΔΕΙΑ)



    ...το καταφύγιο
    και ο άγρυπνος φύλακάς του...




    στην θαλπωρή του τζακιού με τους φιλόξενους οικοδεσπότες








    ΓΡΑΜΜΟΣ

    "Ο Γράμμος είναι το τέταρτο υψηλότερο βουνό της Ελλάδας μετά τον Όλυμπο ,τον Σμόλικα και τον Βόρα, με την υψηλότερη κορυφή του να φτάνει σε υψόμετρο 2.520 μέτρα. Ο όγκος του βρίσκεται στα ελληνοαλβανικά σύνορα και καταλαμβάνει το βορειοανατολικό τμήμα του νομού Ιωαννίνων, το νοτιοδυτικό του νομού Καστοριάς και ένα τμήμα της νοτιοανατολικής Αλβανίας . Στα ανατολικά του από την ελληνική πλευρά περικλείεται από τον Σμόλικα και το Βόιον. Ουσιαστικά είναι τμήμα της ευρύτερης οροσειράς της Πίνδου που καταλαμβάνει ολόκληρη την δυτική Ελλάδα. Είναι σκεπασμένος από πυκνά δάση και από αυτόν ξεκινούν πολλά υδάτινα ρεύματα. Ιστορικά, στον Γράμμο εκτυλίχθηκε κατά το 1948-1949 η τελική και σκληρότερη φάση του Ελληνικού εμφυλίου, που οδήγησε στην οριστική ήττα του Δημοκρατικού Στρατού από τον Εθνικό Στρατό." (πηγή ΒΙΚΙΠΑΙΔΕΙΑ)


    η οροσειρά της Τύμφης στον ορίζοντα

    2η μέρα, Σάββατο
    Το πρόγραμμα μας για το Σάββατο έλεγε ανάβαση στην Κορυφή «Τσούκα Πέτσικ» ή αλλιώς Γράμμος 2,520, την ψηλότερη του Γράμμου. Μια διαδρομή που απαιτεί γύρω στις 5- 6 ώρες για να ανέβεις το καλοκαίρι. Τώρα με τις υπάρχουσες συνθήκες, θα βλέπαμε επί τόπου ως που θα μπορούσαμε να φτάσουμε με ασφάλεια προκειμένου να επιστρέψουμε έγκαιρα μια που δεν είχαμε προγραμματισμένη διανυκτέρευση στο βουνό.Το ξύπνημα μετά το χθεσινό ταξίδι ήταν δύσκολη υπόθεση. Έτσι το ξεκίνημα της πορείας έγινε λίγο πριν τις 9. Ας είναι όμως, έτσι κι αλλιώς το πολύ χιόνι δεν θα επέτρεπε ανάβαση στην2520 μ. και στόχος πια είναι η ανάβαση σε μια πιο κοντινή, το Περήφανο (2442 μ.). Η 2520 θα απαιτούσε ξεκίνημα πριν το ξημέρωμα και επιστροφή μάλλον νύχτα, εκτός… κι αν προτιμούνταν η λύση του αντίσκηνου για διήμερη ανάβαση. Τελικά η ομάδα μας αφήνει το χωριό όπου το χιόνι έκρυβε μέρος των σπιτιών δημιουργώντας μια ωραία εικόνα και ατενίζοντας στα νότια την εντυπωσιακή Τύμφη και τον μεγαλόπρεπο Σμόλικα άρχισε την ανάβαση.Η μέρα ήταν υπέροχη και ηλιόλουστη, απροσδόκητα ζεστή για την εποχή. Φορέσαμε τις απαραίτητες χιονορακέτες και αρχίσαμε να ανηφορίζουμε πηγαίνοντας δυτικά.Περνάμε το μικρό Άσπρο Ποτάμι όπου υπάρχει μια όμορφη ξύλινη γέφυρα και πιάνουμε την απέναντι πλαγιά.Διασχίσαμε ένα όμορφο δάσος όπου κυριαρχεί η οξιά και η σιωπή για να φτάσουμε σε γυμνό τοπίο μετά τα1800 μέτρα,.Οι χιονισμένες πλαγιές δημιουργούν ένα μεγαλόπρεπο περιβάλλον.







    η κορυφογραμμή καταλήγει δεξιά στην κορυφή Περήφανο

    γέφυρα στο Άσπρο Ποτάμι







    μετά τα 1800μ. αρχίζει το αλπικό κομμάτι



    Μετά από μιάμιση ώρα ανάβασης φτάνουμε σε ένα από τα μνημεία του Εμφυλίου, χτισμένο από το Ά Σώμα Στρατού, ένας οβελίσκος στην θέση Γκέσος (2168μ.).Η θέα απεριόριστη και εντυπωσιακή. Στο Νότο ο Σμόλικας και πιο δεξιά η Γκαμήλα αλλα και άλλα βουνά που ξεπρόβαλλαν όσο ανεβαίναμε. Βόρεια και δυτικά απλώνεται ο Γράμμος καιφαίνεται η κορυφογραμμή που αφού κινηθεί ανατολικά μέχρι το Περήφανο «στρίβει» βόρεια για να καταλήξει στην Τσούκα Πέτσικ, στα ελληνοαλβανικά σύνορα. Προς τα πίσω η Αετομηλίτσα και η κοιλάδα της αλλά και άλλες αμέτρητες κοιλάδες. Κάνουμε στάση για ξεκούραση σε απάγγειο γιατί ο άνεμος θερίζει. Στην πορεία κάποιοι επιστρέφουν (μέχρι το μνημείο εξ άλλου ήταν δυνατή και η ανάβαση αρχάριων), κάποιοι συνεχίζουν.



    στην θέση Γκέσκος



    Η στενόμακρη ράχη συνεχίζει για να ενώσει κάποιες κορφούλες και να καταλήξει στον κώνο του Περήφανου. Λίγο κοπιαστική η ανάβαση αλλά από δω η θέα είναι εξαιρετική. Το γεωγραφικό κολωνάκι της κορυφής μισοθαμμένο, σχηματίζει με τον πάγο που το αγκαλιάζει ένα περίτεχνο σχήμα. Η συνέχεια της κορυφογραμμής μέχρι το 2520 δελεαστική. Να μην ήταν η ώρα προχωρημένη... Η Τσούκα Πέτσικ θα είναι εκεί όμως (προκλητική-το χειμώνα μοιάζει πολύ ψηλότερη), περιμένοντας μια επόμενη εξόρμησή μας. Από την ανατολική πλευρά, στο νομό Κοζάνης, η κοιλάδα της Γράμουστας σαν έργο τέχνης και εξαιρετικός ανοιξιάτικος προορισμός απ’ ότι λένε.












    Η επιστροφή σχεδόν από τα ίδια, σε μερικά σημεία κόβεις δρόμο αφού η πιο έντονη κλίση είναι διασκεδαστική όταν κατηφορίζεις στο χιόνι. Το βράδυ συγκέντρωση στον ξενώνα του Θόδωρα (άλλο κτίσμα αυτό,100 μέτρα από το καταφύγιο), όπου και η ταβέρνα, σημείο αναφοράς μετά από κάθε ανάβαση απαραίτητο για χαλάρωση και ανεφοδιασμό σε στερεά και …υγρή μορφή. Τα εδέσματα της Χρύσας ακαταμάχητα. Μαζί με την κορούλα τους και την γιαγιά είναι το… 50% του πληθυσμού του χωριού αυτές τις μέρες. Οι υπόλοιποι είναι ένας μόνο μόνιμος κάτοικος, ένας φύλακας και ελάχιστοι επισκέπτες.


    η πλαγιά μέσα από τα (απαραίτητα) γυαλιά ηλίου

    στη δύση οι σκιές μακραίνουν

    3η μέρα, Κυριακή

    Την επομένη μετά το πρωινό ξεκινήσαμε για την Επάνω Αρένα και τις λίμνες Αρένες



    Ο καιρός δεν είχε καμιά σχέση με τον υπέροχο της προηγούμενης. Από ότι φαινόταν θα επαληθευόταν το μετεωρολογικό δελτίο που ήθελε τον καιρό να χαλάει άσχημα από το μεσημέρι. Η ανάβαση για την Αρένα ήταν στην κυριολεξία απολαυστική. Μέσα από ένα πανέμορφο δάσος οξιάς ακολουθήσαμε όσο γινόταν μέσα στο χιόνι το μονοπάτι προς την κορυφή, φορώντας πάντα χιονορακέτες. Όταν βγήκαμε από το δάσος βρεθήκαμε σε ένα αλπικό τοπίο φανταστικό. Ο περιστασιακός θαμπός ήλιος, πίσω από τα σύννεφα, δημιουργούσε περίεργες αντανακλάσεις πάνω στην απόλυτη λευκότητα του χιονιού, δημιουργώντας εικόνες μοναδικές. Συνεχίσαμε προς την κορυφή από ανατολικά, μια πλαγιά με πολύ μεγάλη κλίση, όπου αναγκαστήκαμε να βγάλουμε τις χιονορακέτες, αλλά η ρευστότητα του χιονιού και το μικτό τοπίο έκανε προβληματική την χρήση κραμπόν.



    οι ποτίστρες γεμάτες νερό σε...στερεά μορφή



    στη βάση του κώνου της Πάνω Αρένας




    κοπιαστικό αλλά ευχάριστο!!






    και ενθουσιασμός παρά την κομμένη ανάσα







    το απαραίτητο ορειβατικό πεντάλεπτο...


    ...που διαρκεί και περισσότερο








    κάπου εκεί είναι η κορυφή




    Τελικά με την βοήθεια των πιολέ «πιάσαμε» την κορυφή «Επάνω Αρένα» σε υψόμετρο 2,196 μέτρων.

    Η θέα εξίσου εντυπωσιακή. Σμόλικας, Γκαμήλα, άλλες κορυφές του Γράμμου, Γκέσος , Περήφανο και στα νοτιοανατολικά η Κάτω Αρένα. Ανατολικά και 300 μέτρα χαμηλότερα οι αλπικές λίμνες Αρένες, παγωμένες βέβαια, μόλις που ξεχώριζαν στο τοπίο. Η αρχική μας πρόθεση ήταν να κατεβούμε στις λίμνες, αλλά ο καιρός χαλούσε πολύ γρήγορα. Τα 300 μέτρα της υψομετρικής διαφοράς σε αυτές τις συνθήκες και με τον καιρό να επιδεινώνεται μας προβλημάτισε. Τελικά αποφασίσαμε να μην κατεβούμε στις λίμνες και να πάρουμε το δρόμο της επιστροφής για να αποφύγουμε τυχόν άσκοπες περιπέτειες.


    στην κορυφή


    ο Βάϊοςως ως πολυμήχανος συντονιστής


    αυτό θα πει γεύμα με θέα

    Η επιστροφή ήταν το ίδιο ωραία και φυσικά πολύ ευκολότερη και απολαύσαμε για ακόμα μια φορά το πραγματικά όμορφο δάσος. Η πορεία του καιρού δικαίωσε την απόφασή μας. Την τελευταία μισή ώρα της επιστροφής έριχνε χιονόνερο. Το δελτίο βγήκε τελικά σωστό. Το βράδυ πάλι γύρω από το τζάκι συζητούσαμε τις υπέροχες εμπειρίες από το βουνό και ετοιμαζόμασταν για το ταξίδι της επιστροφής, που έτσι όπως εξελισσόταν ο καιρός προοριζόταν επεισοδιακό.

    τα παιδία...τρέχει







    μια οξιά γεμάτη ίσκα!!!




    4η μέρα Καθαρά Δευτέρα

    Το επόμενο πρωί της Καθαρής Δευτέρας ξυπνήσαμε σε ένα πραγματικά βαρύ χειμωνιάτικο τοπίο. Χιόνιζε και φυσούσε και ο αέρας στοίβαζε το χιόνι στους δρόμους με πολύ γοργούς ρυθμούς με αποτέλεσμα να είναι αδιάβατος δυσκολεύοντας ακόμα και αυτοκίνητα τετρακίνητα με αντιολισθητικές αλυσίδες! . Το μηχάνημα έφτασε και όλα τα οχήματα αναχώρησαν με ασφάλεια ακολουθώντας το. Πολύ αργότερα στην διασταύρωση, 17 χιλιόμετραπαρακάτω, χαιρετηθήκαμε με τους υπόλοιπους κατοίκους και τους υπεύθυνους του καταφυγίου με τους οποίους αναπτύξαμε φιλικές σχέσεις. Πρέπει να πούμε άλλη μια φορά πως η φιλοξενία στο καταφύγιο Γράμμου υπήρξε άριστη δεδομένη των συνθηκών που επικρατούσαν και ο Θοδωρής με την Χρύσα έκαναν ότι μπορούσαν για να αισθανθούμε σαν στο σπίτι μας. Το τηλέφωνο επικοινωνίας τους είναι 6974389788 για όσους θα ήθελαν να σχεδιάσουν κάποια εξόρμηση στα μέρη αυτά.






    ο συντονιστής αποχωρεί τελευταίος από το καταφύγιο μετά την τελευταία ματιά



    Στο χωριό εκτός από τα μέλη του ΕΟΣΚ βρισκόταν και κάποιοι κάτοικοι του χωριού και μερικοί επισκέπτες, μεταξύ αυτών και μικρά παιδιά και ηλικιωμένοι, που είχαν ανεβεί για το τριήμερο. Αμέσως έγιναν κινητοποιήσεις και ξεκίνησε εκχιονιστικό μηχάνημα για να ανοίξει το δρόμο. Ο κόσμος μεταφέρθηκε στα αυτοκίνητα και περίμενε την άφιξη του μηχανήματος. Τα μέλη του ΕΟΣΚ σε όλο αυτό το διάστημα βοηθούσαν τους κατοίκους να μεταφερθούν στα οχήματά τους μέσα από τους αδιάβατους στενούς δρόμους του χωριού και με την χιονοθύελλα σε εξέλιξη

    παρά το χαμόγελο είναι διακριτά τα σημάδια της κακοκαιρίας στο πρόσωπό του




    ... το μηχάνημα ανοίγει τον δρόμο για να ακολουθήσει η ουρά των αυτοκινήτων...



    Το υπόλοιπο ταξίδι της επιστροφής κύλησε ομαλά και επιλέξαμε να έρθουμε μέσω Πενταλόφου και Τσοτυλίου, για να απολαύσουμε και την πανέμορφη ορεινή διαδρομή μέσα από το Βόιο και να σπάσουμε και την μονοτονία της ήδη γνωστής διαδρομής.

    ...Πεντάλοφος γραφικός...



    Φτάσαμε στην Καρδίτσα κουρασμένοι, αλλά με «γεμάτες τις μπαταρίες μας». Απολαύσαμε ένα υπέροχο τριήμερο που τα είχε όλα. Εντυπωσιακή φύση, επιβλητικό χειμερινό βουνό, ωραίες διαδρομές, περιπέτεια και συντροφικότητα. Βέβαια ένα τριήμερο δεν αρκεί για να απολαύσει κανείς και να γνωρίσει το Γράμμο, για αυτό και όλοι δώσαμε την υπόσχεση να ξανάρθουμε για νέες διαδρομές και ακόμα ψηλότερες κορυφές.

  • ΜΙΚΡΗ ΛΙΜΝΗ - ΜΟΣΧΑΤΟ








    Την Κυριακή 20/3/2011 έγινε τελικά η διαδρομή Αναρρυθμιστική λίμνη – Μοσχάτο.

    Η διαδρομή φαίνεται με την κίτρινη γραμμή στο χάρτη Ο καιρός ήταν αρκετά βροχερός και δεν έγινε σηματοδότηση όπως αρχικά υπολογίζαμε, έγινε τελικά μόνον κλάδεμα.

    Συμμετείχαν πέντε μέλη του συλλόγου μας.

    Η διαδρομή είναι πολύ καλή και προσφέρεται για μικρής διάρκειας εξόρμηση κοντά στην πόλη Μόλις ολοκληρωθεί η σηματοδότηση θα γίνει αναλυτική περιγραφή και θα δημοσιευθεί TRAK του GPS.
  • O EOΣΚ ΣΤΑ ΒΑΡΔΟΥΣΙΑ













    Συνεχίζοντας μια σειρά ιδιαίτερα επιτυχημένων αναβάσεων από τον ΕΟΣΚ, έφτασε η στιγμή για μια ακόμη απαιτητική διαδρομή χειμερινού βουνού στα Βαρδούσια. Το πανέμορφο χιονισμένο τοπίο, το παγωμένο χιόνι, οι ηλιόλουστες κορυφές, η καλή παρέα των 9 μελών, η συνεργασία, η συγκίνηση της κορυφής, ήταν κάποια από τα κύρια χαρακτηριστικά αυτής μας της εξόρμησης, κάποιες από τις πολύ λίγες εικόνες που μπορούμε να περιγράψουμε.

    Η πρώτη ομάδα μας με 4 άτομα έπειτα από μια τρίωρη οδήγηση βρεθήκαμε νωρίς το βράδυ της Παρασκευής λίγο πιο πάνω από το χωριό Μουσουνίτσα (εκεί γεννήθηκε ο Αθανάσιος Διάκος) όπου και ξεκινήσαμε την πορεία μας για το καταφύγιο. Είχαμε πολύ καιρό να κάνουμε νυχτερινή πορεία σε χιόνι, και είπαμε να το χαρούμε χωρίς βιασύνη. Εφοδιασμένοι με τον κατάλληλο εξοπλισμό για τις διαδρομές που θα ακολουθούσαν και παίρνοντας το μονοπάτι, μετά από μια τρίωρη πεζοπορία, με το υπέροχο φεγγάρι (δεν χρειαστήκαμε καν φακούς) το καταφύγιο ξεπρόβαλε μπροστά μας. Ευτυχώς το προλάβαμε ανοιχτό και πέσαμε με τα μούτρα στην μακαρονάδα και στο κρασί του Κώστα, ορειβάτη - διαχειριστή του καταφυγίου του ΕΟΣ Άμφισσας. Το βράδυ μας πέρασε ευχάριστα δίπλα στο τζάκι, συντροφιά με τους υπόλοιπους ορειβάτες άλλων συλλόγων.

    Το ξημέρωμα μας βρήκε όρθιους και τα υπέροχα χρώματα της ανατολής φάνηκαν στον ορίζοντα, η δεύτερη ομάδα μας των 5 ατόμων θα έφτανε στο καταφύγιο αργά το μεσημέρι, αποφασίσαμε να εκμεταλλευτούμε αυτή την όμορφη χειμωνιάτικη ημέρα, ξεκινήσαμε τη διαδρομή μας προς το δυτικό συγκρότημα με στόχο την κορυφή Αλογοράχη (2000μ). Το τοπίο γύρω μας εκπληκτικό και οι πανύψηλες χιονισμένες κορυφές τριγύρω μας, με τον ήλιο να αντανακλά στο παγωμένο χιόνι το έκανε ακόμη πιο όμορφο… το αγκάλιασμα του ουρανού με το απέραντο άσπρο τοπίο του χιονιού πρόβαλε στα μάτια μας αξέχαστες εικόνες. Ανάμεσά τους και η ομάδα των Γάλλων σκιέρ που κατέβαιναν την απέναντι απότομη πλαγιά από τις Σούφλες (όνομα και πράγμα) με ταχύτητα, αποδεικνύοντας την εμπειρία τους Από την κορυφή μια εκπληκτική θέα, βλέπουμε τα βουνά της Πελοποννήσου (Ζήρεια, Χελμό), της Στερεάς (Παρνασσό, Καλιακούδα, Παναιτωλικό). Αρχίζουμε να κατεβαινουμε και αργά το μεσημέρι γυρίσαμε στο καταφύγιο για να υποδεχθούμε την υπόλοιπη ομάδα που θα έφτανε.

    Σε ευχάριστο κλίμα, με την γνώριμη περιποίηση του Κώστα, με ζεστό φαγητό και συζήτηση για τη δύσκολη ανάβαση της επόμενης ημέρας, η ώρα πέρασε χωρίς να το καταλάβουμε. Δυστυχώς λόγω έλλειψης εξοπλισμού, τέσσερα μόνο από τα εννέα μέλη θα ανέβαιναν στην κορυφή Κόρακας (σχεδόν 2500 μ.). Αποφασίσαμε λοιπόν να τελειώσουμε αυτή την ωραία βραδιά με μια βόλτα έξω από το καταφύγιο όπου η πανσέληνος είχε μετατρέψει τη νύχτα σε μέρα. Το φως του φεγγαριού φώτιζε τα πάντα γύρω μας, και έριχνε τις σκιές των λίγων σύννεφων πάνω στο χιόνι. Ήταν σαν ένα παιχνίδισμα ανάμεσα στο φεγγάρι και στα σύννεφα. Με αυτές τις όμορφες εικόνες επιστρέψαμε στο καταφύγιο για έναν ευχάριστο ύπνο.

    Το ξυπνητήρι χτύπησε στις 6 το πρωί, ετοιμασίες, πρωινό, κατάλληλος εξοπλισμός, κάποιες τελευταίες οδηγίες από τους έμπειρους οδηγούς μας και η ανάβαση μας ξεκινά αποχαιρετώντας τα υπόλοιπα πέντε μέλη που θα έμεναν πίσω επιλέγοντας να κάνουν κάποια άλλη διαδρομή λιγότερο δύσκολη. Αυτή η Κυριακή αποδείχθηκε από τις ομορφότερες του φετινού χειμώνα. Οι καιρικές συνθήκες αρκετά καλές. Καθαρός ουρανός και μόνο ο δυνατός αέρας δυσκόλευε αρκετά την πορεία μας. Η ανάβαση κοπιαστική, είχαμε να αντιμετωπίσουμε δυο δύσκολα σημεία που χρειαζόταν αρκετή προσοχή και συγκέντρωση. Όμως όταν έχεις δίπλα σου άτομα έμπειρα και έμπιστα, έτοιμα να σε βοηθήσουν σε οποιοδήποτε κίνδυνο τότε όλα γίνονται πιο εύκολα. Η ώρα ήταν 12 όταν τελικώς ανεβήκαμε το πρώτο από τα δύο δύσκολα σημεία, το παγωμένο λούκι που περνάει μέσα από τις Πόρτες, ένα στενό πέρασμα…και μπροστά μας φάνηκε ο Μέγας Κάμπος, ένα απέραντο κατάλευκο λιβάδι που οδηγούσε στην κορυφή. Κοιτώντας κάτω την τόσο μεγάλη κλίση του εδάφους από όπου ανεβήκαμε αρχίζαμε να συνειδητοποιούμε ότι η σημερινή ημέρα δεν ήταν σαν όλες τις προηγούμενες πορείες. Είχε να μας μάθει πολλά, να μας κάνει πιο δυνατούς, να μας δέσει σαν ομάδα, να μας διδάξει τι σημαίνει βοηθάω και νοιάζομαι για τον διπλανό μου, να μας τονώσει την αυτοπεποίθηση και να μας νικήσει λίγο τον φόβο. Διασχίζοντας το Μέγα Κάμπο αρχίσαμε να ανεβαίνουμε την κορυφή. Είχαμε μπροστά μας ένα λαιμό με απότομη πλαγιά στα αριστερά, που ήθελε αρκετή προσοχή καθώς ο δυνατός αέρας ήταν επικίνδυνος. Όμως η ομορφιά του τοπίου από την κορυφή μας αποζημίωσε για την εξάντλησή μας. Είχαμε φανταστεί και ακούσει για τη θέα που θα αντικρίζαμε, αλλά όταν ανεβήκαμε είδαμε γύρω μας βουνά από τη Βόρεια Πελοπόννησο μέχρι τα δικά μας Άγραφα, και πιο πέρα τον ογκώδη Μακεδονικό Σμόλικα. Και το βλέμμα να συνεχίζει αχόρταγα από τα Πιέρια και τον επιβλητικό Όλυμπο, για να σταματήσει στην τρομερή ορθοπλαγιά της αντικρινής Γκιώνας. Αυτό, δεν μπορεί να περιγραφεί. Απλά περνάει μπροστά από τα μάτια σου σαν κάτι ασύλληπτο. Ένα αληθινό μάθημα Γεωγραφίας.

    Ακολούθησε μια δύσκολη κατάβαση από την άλλη πλευρά του βουνού όπου χρειάστηκε σε κάποια σημεία να ασφαλιστούμε ξανά με σχοινιά. Τα συναισθήματα λίγο ανάμεικτα, δεν ξέρω αν μας είχε επηρεάσει η κορυφή, η δύσκολη ημέρα, ή πορεία μας που έφτανε στο τέλος της. Πάντως καμιά φορά λένε ότι ακόμη και από τις δύσκολες καταστάσεις μένει κάτι καλό. Σ’ εμάς σίγουρα έμειναν πάρα πολλά και το πιο σημαντικό είναι ένα: σίγουρα θα το ξανακάναμε.

    (Κείμενο της Χαράς Γονιτσιώτη,

    μέλος του ΕΟΣΚ, στην πρώτη της χειμερινή ανάβαση)